Doğum

Fidel Alejandro Castro Ruz (d. 13 Ağustos 1926, Mayari, Küba), Küba Devrimi'nin önderlerinden olan, Kübalı Marksist devrimci. Devrim sonrası, Küba devlet başkanı.

Orta halli İspanya göçmeni bir toprak sahibi olan Angel Castro y Argiz'in, aşçısı Lina Ruz'dan doğan evlilik dışı beş çocuğundan ikincisidir. Çocukluğu yoksul bir yöre olan Mayari'de geçmiştir. Oriente ilinin merkezi Santiago'daki Katolik okullarında ve Havana'daki Cizvit lisesi Belen İlahiyat Okulu'nda öğrenim gördü. 1950'de Havana Üniversitesi'nden hukuk doktoru olarak mezun oldu.

Öğrenciyken, 1947'de Dominik Cumhuriyeti'ne karşı başarısızlıkla sonuçlanan bir devrimci harekete ve 1948'de Bogota'daki kent ayaklanmalarına katıldı.1947'de Küba Halk Partisi'ne girdi.1950-52 arasında avukatlık yaptıktan sonra Temsilciler Meclisi seçimleri için Küba Halk Partisi'nden adaylığını koydu. Ama 10 Mart 1952'de iktidardaki Carlos Prio Socarras hükümetini deviren Küba'nın eski başkanlarından General Fulgencio Batista seçimleri iptal etti.

1953 başlarında Batista diktatörlüğünü yıkmak amacıyla küçük bir grup oluşturan Castro, 26 Temmuz'da Santiago'daki Moncada Kışlasına 125 arkadaşıyla birlikte bir baskın düzenledi ama başarısızlığa uğrayarak tutuklandı. 16 Ekim 1953'te Santiago'daki Küba Yüksek Mahkemesi'nde yapılan yargılamada Tarih beni aklayacaktır (La Historia Me Absolvera) cümlesiyle biten ünlü savunmasını yaptı. Mahkeme sonunda 16 yıla mahküm oldu. Juventud Adasında 21 ay hapis yattıktan sonra, Batista'nın emriyle cezasının geriye kalan bölümü bağışlandı.

1955'te Küba'dan ayrılarak Meksika'ya geçti ve 26 Temmuz Hareketi adlı yeni bir örgüt kurdu.İspanya İç Savaşı'na katılmış olan Kübalı Alberto Bayo'nun yönetiminde gerilla savaşı eğitimi gören örgüt üyeleri 2 Aralık 1956'da Granma yatıyla Küba'ya dönerek Oriente'de karaya çıktı. Burada hükümet kuvvetleriyle girişilen çatışmalarda arkadaşlarının çoğunu yitiren Castro, aralarında kardeşi Raul Castro ve Ernesto Che Guevara'nın da bulunduğu 12 arkadaşıyla birlikte Oriente'nin güneybatısındaki Maestra Dağlarına çekildi. Bu dağlarda iki yıl boyunca Batista'nın kuvvetlerine karşı bir gerilla savaşı yürüttü. Giderek siyasi desteğini yitiren ve bir dizi askeri yenilgiye uğrayan Batista, 31 Aralık 1958'de Dominik Cumhuriyeti'ne kaçtı. Castro 1959'un ilk günlerinde Havana'ya girdi. Hukukçu Doktor Manuel Urrutia Leo devlet başkanlığına, Castro da başbakanlığa getirildi.

Castro hükümeti ilk olarak fiyatları ve kiraları düşürdü. Ardından köklü bir toprak reformu başlattı, 40 hektarı geçen toprak bedelleri 20 yılda ödenmek üzere kamulaştırıldı ve halk çiftlikleri olarak işletilmeye başlandı. Önceleri Castro'ya karşı çıkmakla beraber 1959'a doğru gerilla hareketini desteklemeye başlayan Küba Sosyalist Halk Partisi (PSP) Castro ile ilişkilerini geliştirerek etkili bir konum kazandı.Bu durumdan tedirgin olan Urrutia'nın toprak reformunun ertelenmesi yönündeki baskıları üzerine, Castro istifa etti. Ama halkın yoğun tepkisi karşısında Urrutia görevinden çekilmek zorunda kaldı. Yerine Osvaldo Doticos getirilirken Castro yeniden başbakan oldu.

Bu sırada toprakların kamulaştırılmasından zarar gören ABD şirketlerinin baskısıyla ABD hükümeti Küba'ya karşı ekonomik ambargo uygulamaya başladı. Ekonomisi tek ürüne dayalı bir ülke olan Küba, öteden beri ABD'ye sattığı şekeri SSCB'ye satmaya başladı. ABD şirketlerinin elindeki rafineriler, şeker karşılığında SSCB'den alınan ham petrolü işlemeyi reddedince Castro bu rafinerileri devletleştirdi. Bu gelişme ABD ile Küba'nın arasını daha da açtı. Devrimden sonra ABD'ye kaçan ve John F. Kennedy yönetiminden silah ve mali destek sağlayan Kübalıların Nisan 1961'de giriştiği Domuzlar Körfezi Çıkartması başarısızlıkla sonuçlandı. Castro çıkarmanın ardından yayımladığı Havana Bildirisi ile ilk kez, Küba'nın sosyalist politikalar izleyeceğini dünyaya duyurdu. 1962'de SSCB'nin Küba'ya balistik füzeler yerleştirmesi ve John F. Kennedy'nin Küba'yı deniz ablukasına almasıyla dünya bir nükleer savaşın eşiğine geldi.Bunalım ancak ABD'nin Küba'da hükümeti devirmek için artık girişimde bulunmayacağına söz vermesi ve SSCB'nin Türkiye'deki Amerikan füze rampalarının kaldırılması karşılığında nükleer silahlarını Küba'dan geri çekmeyi kabul etmesiyle atlatılabildi. Bununla birlikte Merkezi Haber alma Örgütü (CIA) Castro'ya yönelik suikast planları hazırlamayı sürdürdü.

Kruşçev'in Küba Bunalımı sırasında ödün verdiğini öne süren Castro, 1968'e değin bağımsız sosyalist bir politika izledi.Güney ve Orta Amerika ile Afrika'daki devrimleri destekleyici bir tutum aldı.Aynı dönemde Bağlantısızlar Hareketi'nin önderlerinden biri durumuna geldi.1968'den sonra SSCB ile ilişkilerin düzelmesi doğrultusunda başlayan askeri ve ekonomik yakınlaşma süreci içinde, SSCB'te dönük bir dış politika izledi.1975'te Angola'daki iç savaş sırasında Angola Halk Kurtuluş Cephesi'ni (MPLA) desteklemek amacıyla Kübalı askerler gönderdi.Bunu Etiyopya ve başka ülkelere gönderilen gönderilen kübalı askerler izledi.1980'lerde Küba'nın yurt dışındaki asker sayısı 40 bine ulaştı.

1961'de Küba Sosyalist Halk Partisi ile birleşme sonucu ortaya çıkan Birleşmiş Sosyalist Devrim Partisi'nin (1965'ten sonra Küba Komünist Partisi) genel sekreterliğini üstlenen Castro, ülke içinde çok yönlü ve kapsamlı politikalar uygulamaya başladı.Okuma yazma seferberliği sonunda okuryazarlık oranı yüzde 90'ın üzerine çıktı.Yeni okullar açılarak eğitim olanakları yaygınlaştırıldı.Zenginlik kaynaklarının, ulusal gelirin ve sağlık hizmetlerinin dağılımında köklü değişiklikler gerçekleştirildi.İşsizlik büyük ölçüde ortadan kaldırılırken, herkese çalışma yükümlülüğü getirildi.Bütün bunlara karşın tek ürüne dayalı (şeker) Küba ekonomisini dönüştürme yönündeki çabalar başarılı sonuçlar vermediğinden, 1970'lerin ortasından başlayarak önemli sıkıntılar yaşanmaya başladı.Bu nedenle SSCB'nin mali desteği büyük önem kazandı.

Küba'da 1959'dan sonra ilk kez yerel seçimlerin yapıldığı ve devlet yapısında yeni düzenlemelerin geliştirildiği 1976'da Devlet Konseyi ve Bakanlar Kurulu başkanlığını üstlenen Castro, güçlü ve merkezi bürokrasiye dayanarak toplumsal ve ekonomik yaşamdaki yönlendirici rolünü sürdürdü.Devlet ve parti organlarında eski mücadele arkadaşlarına ağırlık verdi.Silahlı kuvvetlerden sorumlu devlet bakanı olan kardeşi Raul Castro giderek ikinci adam konumu kazandı.SSCB ve Doğu Avrupa'nın sosyalist ülkelerinde 1980'lerin sonlarında ortaya çıkan demokratikleşme ve piyasa ekonomisine yönelme süreci karşısında Küba yönetimi sosyalizmin Marksist-Leninist yorumuna bağlılığını sürdürdü.1989'da Fidel Castro'nun yakın çevresindeki ordu komutanlarının karıştığı yolsuzlukların ortaya çıkarılması yönetimi ciddi biçimde sarstı.Öte yandan SSCB'yle ticaret hacminin gitgide küçülmesi ve Sovyet yardımlarının ortadan kalkması kısa sürede Küba ekonomisi üzerindeki etkilerini göstermeye başladı.

Enerjik, karizmatik ve siyasi sezgileri güçlü bir önder ve parlak bir hatip olan Castro, üzgün bir siyasi düşünür olmaktan çok gelişen olaylara göre davranmasını bilen pragmatik bir eylem adamıdır.Başardığı işlerle halk içinde önemli bir destek kazanmakla birlikte, çoğu sonradan ABD'ye sığınan geniş bir muhalif kitlesinin doğmasına da yol açmıştır.

Eğitimini hukuk alanında yapmıştır. 1952'de Batista'ya karşı giriştiği mücadele sonucunda hapsedilmiştir (1953-1955) ve ardından da sürgüne gönderilmiştir. 1956'da Küba'ya dönerek 26 Temmuz Hareketi'ni başlatmıştır ve 2 Ocak 1959'da iktidarı ele geçirmiştir.

Fidel Kastro 31 Temmuz 2006 tarihinde sağlık problemleri nedeniyle yetkilerini geçici olarak başkan yardımcısı ve kardeşi Raúl Kastro'ya devretti.[1]

Tüm yetkilerini geri alarak Nisan 2007'de görevinin başına dönmüştür.

• Fidel Castro'nun Küba halkına kutlama mesajı (30 Aralık 2006) - Prensa Latina Türkçe

• Fidel Castro'nun 80. yaş günü mesajı - Prensa Latina Türkçe

• Yalta Konferansı
• Potsdam Konferansı
• Gouzenko Olayı
• İran Krizi
• Çin İç Savaşı
• Yunan İç Savaşı
• Marshall Planı
• Berlin Ablukası

1950'ler:

• Kore Savaşı
• Birinci Çinhindi Savaşı
• Cezayir Bağımsızlık Savaşı
• İran Darbesi
• Guatemala Darbesi
• Doğu Alman Ayaklanması
• I. Tayvan Boğazı Krizi
• Macar Devrimi
• Süveyş Krizi
• II. Tayvan Boğazı Krizi
• Küba Devrimi
• Sputnik Krizi

1960'lar:

• Vietnam Savaşı
• Kongo Krizi
• Çin-Sovyet Ayrılığı
• U-2 Krizi
• Domuzlar Körfezi Çıkartması
• Küba Füze Krizi

1960'lar (devamı):

• Berlin Duvarı
• Dominik'in İşgali
• Sukarno'nun Devrilmesi
• Laos İç Savaşı
• Yunanistan Cunta Yönetimi
• Prag Baharı

1970'ler:

• Kamboçya İç Savaşı
• SALT-I Anlaşması
• Mozambik İç Savaşı
• SALT-II Anlaşması
• Nixon'ın Çin Ziyareti
• 1973 Şili Darbesi
• Angola İç Savaşı
• Üçüncü Çinhindi Savaşı
• Sovyet-Afgan Savaşı
• İran Devrimi

1980'ler:

• 12 Eylül Darbesi
• Salvador İç Savaşı
• Polonya Dayanışma Hareketi
• Grenada'nın İşgali
• İran-Irak Savaşı
• 1989 Devrimleri
• Berlin Duvarının Yıkılışı
• Kadife Devrimi
• Romanya Devrimi

1990'lar:

• Sovyetlerin Dağılması

• Komünizm
• Kapitalizm
• Demir Perde
• Truman Doktrini
• Maoizm
• Nükleer Silahlar
• İlk vuruş yeteneği
• Dehşet Dengesi
• Esnek Karşılık
• Yumuşama
• Uzay Yarışı
• Kızıl Panik
• Bağlantısızlar Hareketi
• McCarthycilik
• ABD'deki Sovyet Casusları
• ABD Casusları
• Ostpolitik
• Glasnost
• Prestroyka
• CIA
• Gladio
• KGB
• Stasi
• 68 Kuşağı

Eşzamanlı anlaşmazlıklar:

• Nikaragua
• Arap-İsrail Savaşları

• NATO
• Varşova Paktı
• Bağlantısızlar Hareketi
• Çin Halk Cumhuriyeti

Politik liderler:

• ABD
  • Harry Truman
  • Dwight Eisenhower
  • John Kennedy
  • Lyndon Johnson
  • Richard Nixon
  • Gerald Ford
  • Jimmy Carter
  • Ronald Reagan
  • George Bush

• SSCB
  • Josef Stalin
  • Georgi Malenkov
  • Nikita Kruşçev
  • Leonid Brejnev
  • Yuri Andropov
  • Konstantin Çernenko
  • Mikhail Gorbaçov

• Avrupa:
  • Winston Churchill
  • Clement Attlee
  • Charles de Gaulle
  • Josip Tito
  • Enver Hoca
  • Konrad Adenauer
  • Todor Zivkov
  • Imre Nagy
  • Nikolay Çavuşesku
  • Alexander DubÄ�ek
  • Willy Brandt
  • Olof Palme
  • Erich Honecker
  • Helmut Kohl
  • Papa II. Jean Paul
  • Margaret Thatcher
  • Lech Walesa

• Asya:
  • Mao Zedong
  • Çan Kay Şek
  • Kim Il-sung
  • Ho Chi Minh
  • Sukarno

• Afrika:
  • Muammer Kaddafi

• Latin Amerika:
  • Fidel Castro
  • Che Guevara
  • Augusto Pinochet