Doðum

Recep Tayyip Erdoðan (d. 26 Þubat 1954, Ýstanbul[1]), Türkiye Cumhuriyeti'nin 59. ve 60.dönem hükümeti baþbakaný, Adalet ve Kalkýnma Partisi Genel Baþkaný. Ýstanbul Büyükþehir Belediyesi eski baþkaný.

• 1 Ýlk yýllarý
• 2 Özel hayatý
• 3 Ýþ hayatý
• 4 Siyasi Kariyeri
  • 4.1 Milli Selamet Partisi
  • 4.2 Refah Partisi
  • 4.3 Adalet ve Kalkýnma Partisi
    • 4.3.1 Baþbakanlýðý
• 5 Hüküm giymesi ve cezalar
  • 5.1 Hapis cezasý
  • 5.2 Tazminat cezasý
• 6 Ödüller
• 7 Baðlantýlar
• 8 Kaynaklar

Rizeli bir ailenin oðlu olarak Ýstanbul'da doðdu. 11 Aðustos 2004 tarihinde Gürcistan'a yaptýðý bir gezide verdiði demece göre ailesi Rize'ye Batum'dan göçetmiþ bir Gürcü aileydi.[2] Ýlkoluku Piyale Paþa Ýlkokulu'nda, liseyi ise Ýstanbul Ýmam Hatip Lisesi'nde okudu. 1973 yýlýnda mezun oldu.[1] Yüksek öðrenimini, daha sonra Marmara Üniversitesi'ne baðlanarak adý Marmara Üniversitesi Ýktisadi ve Ýdari Bilimler Fakültesi olarak deðiþtirilen Aksaray Ýktisadi ve Ticari Ýlimler Yüksek Okulu'nda yapan Erdoðan, Camialtý, ÝETT ve Erokspor'da 16 yýl futbol oynadý ve 12 Eylül 1980 sonrasýnda futbolu býraktý.

1977 yýlýnda tanýþtýðý Emine Erdoðan ile, 4 Temmuz 1979 tarihinde evlendi. Ahmet Burak ve Necmeddin Bilal isimli iki oðlu, Esra ve Sümeyye adýnda da iki kýz çocuðu oldu. Çocuklarýnýn hepsi eðitim hayatlarýna ABD'de devam ettiler.

12 Eylül 1980'de ÝETT'den ayrýlýnca özel sektörde çalýþmaya baþladý ve bir müddet özel sektörde çalýþtýktan sonra, 1982 yýlýnda askere gitti. Askerden döndükten sonra yine ayný þirkette yaklaþýk birbuçuk sene çalýþtý. Bir sonraki çalýþma hayatýna baþka bir þirkette genel müdür olarak devam etti.

Üniversite yýllarýnda Milli Türk Talebe Birliði'ne girmiþ, 1976 yýlýnda Milli Selamet Partisi (MSP) Beyoðlu Gençlik Kolu Baþkanlýðýna ve ayný yýl MSP Ýstanbul Ýl Baþkanlýðýna seçildi.[1]

12 Eylül 1980 ihtilalinden sonra 1983 yýlýnda kurulan Refah Partisi ile siyasi hayata tekrar atýldý. 1984 yýlýnda Beyoðlu Ýlçe Baþkaný, 1985 yýlýnda da Ýl Baþkaný ve MKYK üyesi seçildi. 1986 ara seçimlerinde milletvekili adayý oldu. Ardýndan 1989 yýlýnda da Beyoðlu ilçesinden belediye baþkan adayý oldu ve 1989 seçimlerinden Refah Partisi 2. parti olarak çýktý. 1991 yýlýnda tekrar milletvekili adayý oldu ve parti barajý geçince milletvekili oldu. Tercihli oy sistemi nedeniyle yüksek seçim kurulu milletvekilliðini iptal etti. 27 Mart 1994 seçimlerine kadar Ýstanbul Ýl Baþkanlýðý görevini sürdüren Erdoðan, Ýstanbul Büyükþehir Belediye Baþkan adayý oldu ve 27 Mart 1994 seçimlerinde Ýstanbul Büyükþehir Belediye Baþkaný seçildi. Baþkanlýðý döneminde Ýstanbul'daki kaçak yapýlaþma ile mücadele etti (bkz. Gökkafes maddesi). Hakkýnda 18 dosyadan Ýstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde dava açýldý.[kaynak belirtilmeli] Bunlardan bazýlarý Akbil[3], Ýsfalt, [4] Ýstaç ve Ýdo [5] davalarýdýr. Bu davalar, milletvekili olduðunda dokunulmazlýðý nedeniyle dokunulmazlýðý süresince donduruldu.

Fazilet Partisi'nin, Anayasa Mahkemesi tarafýndan temelli kapatýlmasýnýn ardýndan, baðýmsýz kalan milletvekilleri, yeni parti kurma çalýþmalarýný "gelenekçiler" ve "yenilikçiler" olarak adlandýrýlan iki kanattan sürdürdü. "Milli Görüþ'çü" olarak adlandýrýlan kanat, Recai Kutan'ýn genel baþkanlýðýnda 20 Temmuz 2001'de Saadet Partisi'ni kurarken, "deðiþimci" kanat da, Tayyip Erdoðan liderliðinde 14 Aðustos 2001'de, Adalet ve Kalkýnma Partisi'ni kurdu ve Tayyip Erdoðan, parti genel baþkanlýðýna seçildi.[6] Erdoðan "biz gömleðimizi deðiþtirdik" ifadesiyle gelenekçilerden büyük tepki aldý. [7]

Kurulan Adalet ve Kalkýnma Partisi (AK Parti), 3 Kasým 2002 seçimlerinde kayýtlý 41.291.568 seçmenin oy kullanan 32.652.702 kiþisi içinden 10.770.704 adet oy alarak %34,29 ile birinci parti oldu. [8][9]

Erdoðan seçim yasaðý bulunduðu için meclise giremedi. Abdullah Gül bir süreliðine parti baþkanlýðýný ve baþbakanlýðý yürüttüyse de, seçimlerde Siirt milletvekili seçilen Fadýl Akgündüz'ün milletvekilliðinin düþürülmesinin ardýndan Siirt seçimlerinde Ak Parti'den ilk sýradaki Mervan Gül'ün adaylýktan çekilmesi ile seçime girerek kazandý. Ak Parti Hükümeti'ni Abdullah Gül'den devralarak Baþbakan oldu.

Recep Tayyip Erdoðan 22 Temmuz 2007 tarihinde yapýlan 23. Dönem Milletvekili Seçimlerinde partisinin %46,6 oy alarak 341 milletvekili çýkardý[10]

12 Aralýk 1997 yýlýnýnda davet üzerine gittiði Siirt'te, miting sýrasýnda Ziya Gökalp'ýn 1912 yýlýnda Balkan Savaþý için yazdýðý Asker Duasý'nýn deðiþtirilmiþ bir versiyonu [11][12][13] ile; orduyu öven dizeyi söylemeden, yerine

Minareler süngü
Kubbeler miðfer
Camiler kýþlamýz
Müminler asker

mýsralarýný eklediði için Diyarbakýr Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde yargýlanmaya baþlandý. Yargýlama sonucu Türk Ceza Kanunu'nun 312/2 maddesinden "Halký din ve ýrk farký gözeterek kin ve düþmanlýða açýkça tahrik etmek" suçunu iþlediði gerekçesiyle dört ay hapis cezasýna çarptýrýldý. 26 Mart 1999 günü Pýnarhisar Cezaevine konan Erdoðan cezasýný 24 Temmuz 1999 günü tamamladý.[1]

14 Ocak 2000 tarihinde Avusturalya'nýn Melbourne þehrinde yayýn yapan SBS radyosuna verdiði mülakatta kendisini Abdullah Öcalan ile karþýlaþtýran bir kiþiye Sayýn Öcalan þu an, düþüncelerinin deðil, almýþ olduðu kellelerin hesabýný veriyor. Bense düþüncelerimden dolayý 4 ay hapis yattým, aramýzdaki fark çok büyük. þeklinde cevap verdiði gerekçesiyle [kaynak belirtilmeli], Þehit Analarý Derneði tarafýndan kendisine sembolik tazminat davasý açýldý. Davacýlarýn avukatlýðýný Kemal Kerinçsiz'in yaptýðý davada, 3 kuruþ tazminat cezasý Ýstanbul Kartal 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin Aralýk 2007 tarihinde verdiði kararla kesinleþti. Erdoðan, sözlerinden dolayý tazminat cezasý ödemeye mahküm oldu.[14][15][16]

• Merkezi ABD'de bulunan ADL'den II. Dünya Savaþýnda Musevilerin hayatlarýný kurtaran Türk diplomatlarý adýna umursamayý cesaretlendirme (Courage to Care) ödülünü aldý, 6 Kasým 2005 [17]
• Amerikan Yahudi Kongresi AJC tarafýndan 2004 yýlýnda cesaret karakteri ödülü (Profiles of Courage)verildi.[18][19][20][21]
• Akdeniz ülkeleri arasýndaki kültürel iþbirliði ve iliþkilerin geliþtirilmesi için çalýþan Akdeniz Laboratuvarý Vakfý'nýn Avrupa Kurumlar Ödülü, 1 Temmuz 2005

• Dava konusu olmuþ Recep Tayyip Erdoðan karikatürleri
• Baþbakanlýk sayfasý
• Resmi web sitesi
• Biyografi
• Özgeçmiþ
• Ak Parti Resmi Web Sitesi

Konuyla ilgili diðer Wikimedia sayfalarý :

Commons'da Recep Tayyip Erdoðan ile ilgili çoklu ortam dosyalarý bulunmaktadýr.

VikiSöz'de Recep Tayyip Erdoðan ile ilgili özlü sözler bulunmaktadýr.

Kurtuluþ Savaþý Dönemi

Mustafa Kemal Atatürk · Mustafa Fevzi Çakmak · Hüseyin Rauf Orbay

Cumhuriyet Dönemi

Ýsmet Ýnönü · Ali Fethi Okyar · Ýsmet Ýnönü · Celal Bayar · Dr. Refik Saydam · Þükrü Saracoðlu · Recep Peker · Hasan Saka · Þemsettin Günaltay · Adnan Menderes · Cemal Gürsel · Ýsmet Ýnönü · Suat Hayri Ürgüplü · Süleyman Demirel · Prof. Dr. Nihat Erim · Ferit Melen · Naim Talu · Bülent Ecevit · Ord.Prof. Sadi Irmak · Süleyman Demirel · Bülent Ecevit · Süleyman Demirel · Bülent Ecevit · Süleyman Demirel · Bülent Ulusu · Turgut Özal · Yýldýrým Akbulut · Mesut Yýlmaz · Süleyman Demirel · Tansu Çiller · Mesut Yýlmaz · Necmettin Erbakan · Mesut Yýlmaz · Bülent Ecevit · Abdullah Gül · Recep Tayyip Erdoðan

Baþbakan: Recep Tayyip Erdoðan
Baþbakan Yardýmcýsý ve Dýþiþleri Bakaný: Abdullah Gül
Baþbakan Yardýmcýsý: Mehmet Ali Þahin · Baþbakan Yardýmcýsý: Abdüllatif Þener
Devlet Bakaný: Ali Babacan · Nimet Çubukçu · Mehmet Aydýn · Kürþad Tüzmen · Beþir Atalay
Adalet Bakaný: Cemil Çiçek · Fahri Kasýrga Milli Savunma Bakaný: Mehmet Vecdi Gönül · Ýçiþleri Bakaný: Abdülkadir Aksu · Osman Güneþ Maliye Bakaný: Kemal Unakýtan · Milli Eðitim Bakaný: Hüseyin Çelik · Bayýndýrlýk ve Ýskan Bakaný: Faruk Nafiz Özak · Saðlýk Bakaný: Recep Akdað · Ulaþtýrma Bakaný: Binali Yýldýrým · Ýsmet Yýlmaz Tarým ve Köy Ýþleri Bakaný: Mehmet Mehdi Eker · Çalýþma ve Sosyal Güvenlik Bakaný: Murat Baþesgioðlu · Sanayi ve Ticaret Bakaný: Ali Coþkun · Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakaný: Mehmet Hilmi Güler · Kültür ve Turizm Bakaný: Atilla Koç · Çevre ve Orman Bakaný: Osman Pepe

Baþbakan: Recep Tayyip Erdoðan
Baþbakan Yardýmcýsý: Cemil Çiçek · Baþbakan Yardýmcýsý: Hayati Yazýcý · Baþbakan Yardýmcýsý: Nazým Ekren
Devlet Bakaný: Mehmet Aydýn · Murat Baþesgioðlu · Kürþad Tüzmen · Nimet Çubukçu · Mehmet Þimþek · Mustafa Sait Yazýcýoðlu
Adalet Bakaný: Mehmet Ali Þahin · Milli Savunma Bakaný: Mehmet Vecdi Gönül · Ýçiþleri Bakaný: Beþir Atalay · Dýþiþleri Bakaný: Ali Babacan · Maliye Bakaný: Kemal Unakýtan · Milli Eðitim Bakaný: Hüseyin Çelik · Bayýndýrlýk ve Ýskan Bakaný: Faruk Nafiz Özak · Saðlýk Bakaný: Recep Akdað · Ulaþtýrma Bakaný: Binali Yýldýrým · Tarým ve Köy Ýþleri Bakaný: Mehmet Mehdi Eker · Çalýþma ve Sosyal Güvenlik Bakaný: Faruk Çelik · Sanayi ve Ticaret Bakaný: Mehmet Zafer Çaðlayan · Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakaný: Mehmet Hilmi Güler · Kültür ve Turizm Bakaný: Ertuðrul Günay · Çevre ve Orman Bakaný: Veysel Eroðlu

Osmanlý Dönemi
Pepe Salih Paþa | Hacý Hüsam Efendi | Osman Raþid Paþa | Hüseyin Bey | Hacý Ahmed Efendi | Hüseyin Bey | Server Paþa | Haydar Efendi | Ali Rýza Bey | Besim Bey | Ali Paþa | Hekim Ýsmail Paþa | Fevzi Bey | Hekim Ýsmail Paþa | Ali Kabuli Paþa | Cenanizade Mehmed Kadri Paþa | Halet Paþa | Refik Ali Rýza Bey | Cenanizade Mehmed Kadri Paþa | Galib Paþa | Ahmet Rasim Paþa | Cemil Topuzlu | Ýsmail Canbulat
27 Mayýs 1960 Öncesi (Valiler)
Ali Haydar Yuluð | Emin Erkul | Muhittin Üstündað | Lütfi Kýrdar | Fahrettin Kerim Gökay | Kemal Hadýmlý | Mehmet Mümtaz Tarhan | Ethem Yetkiner | Kemal Aygün |
27 Mayýs 1960 Sonrasý
Refik Tulga | Þefik Erensü | Refik Tulga | Turan Ertuð | Kadri Ýlkay | Kamuran Görgün | Niyazi Aký | Mustafa Necdet Uður | Haþim Ýþcan | Faruk Ilgaz | Fahri Atabey | Ahmet Ýsvan | Aytekin Kotil | Ýsmet Hakký Akansel | Ecmel Kutay | Abdullah Týrtýl | Bedrettin Dalan | Nurettin Sözen | Recep Tayyip Erdoðan | Ali Müfit Gürtuna | Kadir Topbaþ

Anayasa Mahkemesi, 1960 darbesinden sonra 1961 Anayasasý'yla kurulmuþtur. Amacý Anayasa'da yazýlý temel hak ve özgürlükleri korumak ve TBMM'nin yapabileceði yanlýþlarý engellemektir. Anayasa Yargýsý, bazý deðiþikliklerle birlikte 1982 Anayasasý'nca da korunmuþtur. Bugünkü Anayasa Mahkemesi baþkaný, eski baþkanvekili Haþim Kýlýç'týr.

1961 Anayasasý, 1924 Anayasasý'nýn sadece meclis eliyle kullanýlan "Ulusal Egemenlik" yerine Demokratik rejim için gerekli olan Kuvvetler Ayrýlýðý anlayýþýný kabul etmiþtir. Bu anlayýþ, 1982 Anayasasý'nca da benimsenmiþtir. 1961 Anayasasý'nýn 4. maddesine göre "Egemenlik Kayýtsýz Þartsýz Milletindir". Maddenin bu ilk fýkrasý, 1924 Anayasasý'nýn 3. maddesinden olduðu gibi alýnmýþtýr. Ancak, 1961 ve 1982 Anayasalarýnýn egemenliðin nasýl kurulacaðýný gösteren tümceleri, 1924 Anayasasý'ndan oldukça deðiþik bir içeriktedir:

Türk Anayasa tarihi yönünden ele alýndýðýnda bu kuralýn temel amacýnýn, Parlamentonun üstünlüðüne son vermek olduðu söylenebilir. Parlamentonun üstünlüðü 1924 Anayasasý'nýn en temel özelliði idi. Ýlk kez 1961 ve ondan sonra da 1982 Anayasasý'nda benimsenen bu yeni ilkenin, yani egemenliðin Anayasa'nýn koyduðu esaslara göre yetkili organlar tarafýndan kullanýlmasýnýn öngörülmesiyle birlikte Türkiye Büyük Millet Meclisi, ulus adýna egemenliði kullanan tek organ olmaktan çýkmýþtýr.

1961 ve 1982 Anayasalarý, egemenliðin kullanýlmasýnda yargýya önemli yetkiler tanýmýþlardýr. Özellikle, Anayasa Mahkemesi, Parlamentonun çýkardýðý yasalarýn anayasaya uygunluðunu denetlemesi nedeniyle egemenliðin kullanýlmasýnda önemli bir paya sahiptir. Çünkü, Anayasa Mahkemesi, Parlamentonun çýkardýðý yasalarýn Anayasa'ya aykýrý olup olmadýðýna karar verebilmektedir.

Anayasa Mahkemesi'nin, siyasal kurumlarýn, özellikle Parlamentonun yetkilerini kötüye kullanmasý durumunda bir denge oluþturacaðý ve bunu engelleyeceði düþünülmüþtür.

• 1 Yapýsý
• 2 Ýþleyiþ
• 3 Görevleri
• 4 Bütçe
• 5 Notlar

Anayasa Mahkemesi 11 asýl, 4 yedek üyeden oluþur. Anayasa Mahkemesi'nin tüm üyelerini cumhurbaþkaný seçer.

Anaysa Mahkemesi, baþkan ve 10 üye ile toplanýr ve salt çoðunlukla karar verir. Anasaya deðiþiklikleri ve siyasi partilerin kapatýlmasýna iliþkin kararlarda beþte üç oy çokluðu þarttýr. Üyeler çekimser oy kullanamazlar. Yargýlamanýn aleniyeti ilkesi Anayasa Mahkemesi davalarýnda geçerli deðildir.

• Anayasa deðiþikliklerinin usul, kanunlarýn, kanun hükmünde kararnamelerin ve TBMM Ýçtüzüðü'nün hem usul hem de esas bakýmýndan Anayasa'ya uygunluðunu denetlemek.
• Cumhurbaþkanýný, Bakanlar Kurulu üyelerini, yüksek mahkemelerin baþkan ve üyelerini, baþsavcýlarý, Cumhuriyet baþsavcývekilini, Hakimler ve Savcýlar Yüksek Kurulu ile Sayýþtay baþkan ve üyelerini görevleriyle ilgili suçlardan dolayý Yüce Divan sýfatýyla yargýlamak.
• Siyasi partilerin kapatýlmasý hakkýndaki davalara bakmak.
• Milletvekillerinin yasama dokunulmazlýklarýnýn kaldýrýlmasýna veya üyeliklerinin düþürülmesine iliþkin TBMM kararlarýnýn iptaline iliþkin talepleri karara baðlamak.
• Uyuþmazlýk Mahkemesi'ne baþkanlýk edecek üyeyi atamak.
• Siyasi partilerin mali denetimini yapmak.

2008 yýlý bütçesi kapsamýnda Anayasa Mahkemesi'ne öngörülen ödeneðin 17 milyon 452 bin YTL olduðu açýklandý.[1]

Anayasa Mahkemesi, 1960 darbesinden sonra 1961 Anayasasý'yla kurulmuþtur. Amacý Anayasa'da yazýlý temel hak ve özgürlükleri korumak ve TBMM'nin yapabileceði yanlýþlarý engellemektir. Anayasa Yargýsý, bazý deðiþikliklerle birlikte 1982 Anayasasý'nca da korunmuþtur. Bugünkü Anayasa Mahkemesi baþkaný, eski baþkanvekili Haþim Kýlýç'týr.

1961 Anayasasý, 1924 Anayasasý'nýn sadece meclis eliyle kullanýlan "Ulusal Egemenlik" yerine Demokratik rejim için gerekli olan Kuvvetler Ayrýlýðý anlayýþýný kabul etmiþtir. Bu anlayýþ, 1982 Anayasasý'nca da benimsenmiþtir. 1961 Anayasasý'nýn 4. maddesine göre "Egemenlik Kayýtsýz Þartsýz Milletindir". Maddenin bu ilk fýkrasý, 1924 Anayasasý'nýn 3. maddesinden olduðu gibi alýnmýþtýr. Ancak, 1961 ve 1982 Anayasalarýnýn egemenliðin nasýl kurulacaðýný gösteren tümceleri, 1924 Anayasasý'ndan oldukça deðiþik bir içeriktedir:

Türk Anayasa tarihi yönünden ele alýndýðýnda bu kuralýn temel amacýnýn, Parlamentonun üstünlüðüne son vermek olduðu söylenebilir. Parlamentonun üstünlüðü 1924 Anayasasý'nýn en temel özelliði idi. Ýlk kez 1961 ve ondan sonra da 1982 Anayasasý'nda benimsenen bu yeni ilkenin, yani egemenliðin Anayasa'nýn koyduðu esaslara göre yetkili organlar tarafýndan kullanýlmasýnýn öngörülmesiyle birlikte Türkiye Büyük Millet Meclisi, ulus adýna egemenliði kullanan tek organ olmaktan çýkmýþtýr.

1961 ve 1982 Anayasalarý, egemenliðin kullanýlmasýnda yargýya önemli yetkiler tanýmýþlardýr. Özellikle, Anayasa Mahkemesi, Parlamentonun çýkardýðý yasalarýn anayasaya uygunluðunu denetlemesi nedeniyle egemenliðin kullanýlmasýnda önemli bir paya sahiptir. Çünkü, Anayasa Mahkemesi, Parlamentonun çýkardýðý yasalarýn Anayasa'ya aykýrý olup olmadýðýna karar verebilmektedir.

Anayasa Mahkemesi'nin, siyasal kurumlarýn, özellikle Parlamentonun yetkilerini kötüye kullanmasý durumunda bir denge oluþturacaðý ve bunu engelleyeceði düþünülmüþtür.

• 1 Yapýsý
• 2 Ýþleyiþ
• 3 Görevleri
• 4 Bütçe
• 5 Notlar

Anayasa Mahkemesi 11 asýl, 4 yedek üyeden oluþur. Anayasa Mahkemesi'nin tüm üyelerini cumhurbaþkaný seçer.

Anaysa Mahkemesi, baþkan ve 10 üye ile toplanýr ve salt çoðunlukla karar verir. Anasaya deðiþiklikleri ve siyasi partilerin kapatýlmasýna iliþkin kararlarda beþte üç oy çokluðu þarttýr. Üyeler çekimser oy kullanamazlar. Yargýlamanýn aleniyeti ilkesi Anayasa Mahkemesi davalarýnda geçerli deðildir.

• Anayasa deðiþikliklerinin usul, kanunlarýn, kanun hükmünde kararnamelerin ve TBMM Ýçtüzüðü'nün hem usul hem de esas bakýmýndan Anayasa'ya uygunluðunu denetlemek.
• Cumhurbaþkanýný, Bakanlar Kurulu üyelerini, yüksek mahkemelerin baþkan ve üyelerini, baþsavcýlarý, Cumhuriyet baþsavcývekilini, Hakimler ve Savcýlar Yüksek Kurulu ile Sayýþtay baþkan ve üyelerini görevleriyle ilgili suçlardan dolayý Yüce Divan sýfatýyla yargýlamak.
• Siyasi partilerin kapatýlmasý hakkýndaki davalara bakmak.
• Milletvekillerinin yasama dokunulmazlýklarýnýn kaldýrýlmasýna veya üyeliklerinin düþürülmesine iliþkin TBMM kararlarýnýn iptaline iliþkin talepleri karara baðlamak.
• Uyuþmazlýk Mahkemesi'ne baþkanlýk edecek üyeyi atamak.
• Siyasi partilerin mali denetimini yapmak.

2008 yýlý bütçesi kapsamýnda Anayasa Mahkemesi'ne öngörülen ödeneðin 17 milyon 452 bin YTL olduðu açýklandý.[1]